Herstel

Herstel.

Herstel van Trauma, hoe doe je dat?

Met meer dan 25 jaar ervaring in het veld van traumatherapie was het toch net die vraag die ik mij stelde toen Trauma met een grote T zich aanbood recht in de meest kwetsbare plek in mijn zijn.

In relatie tot de mens waar ik een jarenlange vertrouwensrelatie mee opgebouwd had.

Waar ik door het één en het ander wat meer zicht kreeg op wat en hoe, bleef de vraag toch hoe ik tot verwerking zou komen en hoe mijn zenuwstelsel weer in de plooi zou vallen. Elke weg naar herstel, immers, leek net die trigger te bevatten. Ik vinkte symptoom na symptoom af. En ik zonk richting bodem.

Het werd helemaal donker.
Ik ben ik gaan liggen, onder de beschermende kap van de nacht. Het grote bekende niks. Het wachten. De Dood van zoveel.

En op een dag de vraag: "Ga naar buiten, voed de dieren".

Ik plukte takken: Hazelaar, Appel, Wilg.

En bij uitbreiding Brandnetel, Zevenblad, Distel.

En van daar Roos, Vrouwenmantel, Meidoorn.

Waar eerst de konijnen verblijd opsprongen, werden dat ook de paarden, en plots ook de mensen om mij heen.

Ik was aan het brouwen geslagen, fermenteren en drogen.

Mijn handen raakten dagelijks urenlang de materie aan, het Aarde-element van alles.

De wereld van het doen.
Ik bewoog. Mijn voertuig begaf zich doorheen het Leven.

Op een dag merkte ik dat de Planeten en hun archetypen spraken doorheen mijn handelen, doorheen mijn verbinding met alles wat ik aanraakte, dat ik hun energie kon voelen als een evolutionaire kracht die er wellicht altijd al was geweest.

Ik verbond al handelend met alles, met de potten, de bokalen, het Water dat waste. Met de wind door mijn haren. Enkel en alleen omdat ik opnieuw leunde in mijn eigen materie, mijn eigen lichaam.

De Verhalen verstillen, de kracht laat zich voelen en de beweging blijft gaande.

Zo boven zo beneden, zo binnen zo buiten.
Eerst het Noorden, de Aarde de Beer, de Oermoeder, de materie, het vaste, het fundament. De Stilte.

De Grens.

En dan, al de rest.

Jasmine