Persephone

Zou het kunnen dat we transformatie vaak zien als een soort accumulatie? Een verzameling van leringen, helingen en openbaringen?
Meer inzicht, meer helderheid, meer kennis.

Recht omhoog, en richting meesterschap.

In de hoop misschien, om op een dag die versie van onszelf te zijn die onaangeraakt blijft door verwarring, verdriet en verlangen.

De Oude Tradities leren ons, dat er een andere beweging bestaat.

Dat er een beweging is, eigen aan de Schepping in tweeheid waar we deel van uitmaken.

De seizoenen die zowel over ons hart als over de velden gaan.

Een beweging die ons meeneemt onder het heldere oppervlak van ons bestaan. Naar plekken waar onze vertrouwde identiteiten niet langer de geruststelling bieden die ze ooit gaven.

Persephone daalt af voor ze terugkeert.

Als één van de figuren doorheen de culturen toont ze ons dat vernietiging deel is van onze beweging.
Dat het uiteenrijten, het los- en open maken net is wat ons klaar maakt.

Ze laat ons ervaren dat er ontmoetingen zijn, die onze dierbare constructies radicaal vernietigen.
Vaak net Zij waarvan we hoopten dat ze ons voor eeuwig zouden komen bevestigen.
(Is dat niet?)

Ontmoetingen die onze greep op het onechte bestaan doen loslaten, en ons de hoop op iets waarachtigers komen influisteren.

Misschien leert het ons, hoe onze diepste transformaties eigenlijk helemaal geen prestaties zijn? Maar een sterven aan de kiem van onze angst?

Een vat dat leeg raakt. Een een ego-construct dat de grip op zijn controuren verliest.

En terwijl wij ons ervan ontdoen, daar onder het oppervlak -van alles wat ons eigenlijk niet past- bereidt het leven fluisterend een nieuw soort welkom voor.

Persephone gaat de duisternis in voor ze terugkeert.