De kernkracht van Toorn

Toorn is een ouder woord dat ik al jaren poog te doorvoelen in de context van de kernkrachten binnen het Gnostische werk.

Lang droeg het voor mij de klank van iets kwaads, woest en verwoestend.

Een beeld van een vrouw met verwilderd haar, snijtanden en bloedvegen op haar naakte lichaam.

Ze leefde in mijn verbeelding, zowat aan het andere eind van mijn vertrouwde Land van verzoenen, meeveren en kleiner maken. Lang was zij het beeld van wat ik te leren had.

Ik denk dat ik geleerd heb dat zij een passage is. Een passage naar wat zich nu in mij laat vormen.

Er zijn tijden waarin het leven confronteert met gelaagde krachten, met subtiele velden van invloed. Met sluiers van macht.
Ervaringen die mij recht de diepte van mijn eigen bestaan in leidden, langsheen delen die ik nooit eerder zo mocht ervaren. Een langzaam naar beneden klimmen (/schuren/vallen) lands een grotwand bekleed met doornen en af en toe eens een brekende tak.

Een ruimte waarin macht en onmacht elkaar vertwijfeld in de ogen keken. Klaar om elkaar elk moment weer in de haren te vliegen. Om nog maar te zwijgen van andere polariteiten.
Een ruimte waarin de Wildevrouw meermaals boven op het altaar sprong. Om mij enkele dagen later terug te vinden in klein, bang en weerloos, ergens in een hoek van de kamer.

Het voelde alsof iemand alle zekerheden in een grote pot had gedaan en er mee had geschud.
Wat heb ik ervaren? Waar ben ik? Wie ben ik?

Eén boodschap werd duidelijk: heel het Hart.
"Heel het Hart, en leer dan pas de Heilige Woede kennen".

Wist ik veel.
Iets met drie healers op een rij. Olie. Rozen. Het mij vrij maken van invloeden in en buiten mij. Het vrij maken van het Hart.

En toen, was ze daar: De Toorn.

Eerst was zij het, de Furie, de Wildevrouw. Zij die de destructieve kracht kent. Zij die ruimte maakt.
Woest stampvoette ze door het huis en mijn huisgenoten wisten nog net dekking te zoeken.

En ineens was daar ook het Hart. "Ik ben hier", "Jij bent hier".
Een stilte in mij.
En een heel gericht en precies:
Dit niet meer.

Alles om mij heen werd kraakhelder. De donkere sluiers ruimden plaats.

De eenvoud van een helder nee. Niet eens uit onvermogen, of onmacht.
Een: nee, dit ga ik niet langer voor de ander dragen. Dit ga ik niet meer voor jou beschermen.

Toorn als barmhartigheid. En de Wildevrouw als poort, zolang je het Hart vrij hebt.

Barmhartigheid is het radicale kiezen voor eenheid, hier en nu, welk offer dat ook vraagt.
Een weten: dit is juist.
En van daaruit de Veelheid haar ruimte laten.

Toorn is de Onmetelijke Barmhartigheid, de compromisloze kracht die voortkomt uit authenticiteit en er zo ook naar terugleidt. Die zich verbindt met Gelijkmoedigheid via Liefde.
Een kracht die voortkomt uit eenheid in veelheid.

"Grenzen zullen een daad van Liefde zijn. Een daad van Liefde voor jezelf en voor de Ander. Blijf bij je Hart."

Aho

Vandaag word ik 50. Dit is het uur waarop ik geboren werd.
Dit is een tijd van waarheid.