Kind van de Bloedlijn

Pas wanneer ze vertelt "Hoe ze met haar handen een gouden bol construeert" rond haar stervend huisdier heb ik door wat mijn dochter werkelijk aan het doen is.

Ze is in volle puberteit.

En toch zit ze al een uur bij het hamsterhok.

Ze heeft haar krachtdieren er klaargezet en ze vertelt me aan welke spirits ze heeft gevraagd om "het juiste te doen voor de hamster, of het nu leven of sterven is, op de best mogelijke manier."

Mijn dochter waakt.

Ik zie haar een offer doen.

Terwijl ze aan het avondmaal verschijnt stelt ze mij even gerust dat ze het werk overlaat aan de spirits en zelf niets doet (mijn kinderen weten dat ze daar te jong voor zijn).
Ze vertelt me in de grootste accuraatheid dingen die ik nooit met haar deelde en noemt de spirits bij naam.

Bij ons thuis gebeurt overgangswerk. Door de jonge generatie, in meervoud. Net zoals ik dat deed, vroeger in het dorp.

Het ontroert mij, het houdt me wakker, want ook al zijn er amper leukere jobs, er zijn makkelijkere.

Mijn dochter waakt, ze doet overgangswerk, alsof ze nooit wat anders deed. Op haar eigen zachte manier.

De hamster is in Vrede vertrokken. Ik heb haar lijfje begraven onder de Kerselaar. Bij de kat, de kippen, de cavia's, het konijn.

's Avonds zie ik een bericht van haar verschijnen in een groep.

"Ook ons kuiken is gestorven, maar zo gaat dat nu eenmaal in de natuur. Ze ging vol vertrouwen op stap zonder haar moeder en heeft wellicht de tijd van haar leven gehad."

Ze is bijna veertien. Ja, zo gaat dat in de natuur.