
Totdat de ziel zich mag herinneren wie ze is.
Vrijdagavond ontmoetten we elkaar op het moment dat Pluto stationair was.
In de astrologie is dit een moment waarop zijn energie als bijzonder intens wordt beschouwd. Na vijf maanden retrograde te zijn geweest, toonde hij precies deze energie in het Veld van de astro-opstellingen afgelopen vrijdag.
Voor ons was het bijzonder om op te merken dat we na de opstellingen behoorlijk gegrepen waren door de logheid ervan.
Niet zozeer door de zwaarte van de thema's, maar door het feit dat de bewegingen binnen de opstellingen behoorlijk inert waren.
We bleven maar aanschouwen zonder dat iets bewoog.
Eeuwenlang, leek het wel.
Het liet zich niet versnellen, hoe aandachtig we ook aanwezig bleven.
Eerlijk gezegd begonnen we te twijfelen.
Deden we iets verkeerd? Was ons vertrouwde gevoel voor tempo ons plots volledig vreemd geworden? Was er iets dat we niet zagen?
Ja, er was iets dat we niet zagen. Iets dat onmerkbaar zijn werk deed. Aanwezig in het Veld.
Pluto. Stationair.
Het kostte vanaf dan maar enkele momenten om te zien waar hij zich ophield, althans voor het oog van Inge.
Hij representeerde zich als de Dood. En later als Zielenverlangen.
Door een en dezelfde representant.
Eerst kwam hij al de Dood. We aanschouwden zijn onverbiddelijkheid, zijn functie als wachter op de drempel (‘bewaker’, zo noemde hij het zelf ook), en zijn beweging naar loslaten.
Twee uur later toonde hij zich als Zielenverlangen, aan het ene uiterste van de kamer.
Opvallend genoeg precies daar waar hij in de vorige opstelling geëindigd was.
Daar stond hij. Eindeloos, zo leek het wel.
(We leren dat het onbeweeglijke een optische illusie is)
Als de onzichtbare magnetische kracht die de ziel naar haar eigen diepten trekt.
De therapeut in ons beiden dreigde zijn invloed niet op te merken. Of zijn grootsheid werkelijk te erkennen. We waren zo vertrouwd met het zoeken naar beweging, dat we bijna voorbijgingen aan de kracht van zijn schijnbare onbeweeglijkheid.
Onwrikbaar als hij is, deed hij zijn werk. Hij liet ons zien hoe de Onderwereld niet alleen de plek is van wat sterft, maar ook de baarmoeder van wat herboren wil worden.
In de astrologie vertegenwoordigt Pluto de evolutie van de ziel. Hij regeert de cycli van leven, dood en wedergeboorte, de confrontatie met macht en onmacht, intimiteit en de krachten die zich aan onze controle onttrekken.
Hij is de alchemist die omzet naar iets sterkers en authentiekers. Hij is daar waar oude vormen moeten sterven, opdat iets wezenlijkers geboren kan worden.
Wat dichter bij ons dan Pluto vonden we Cheiron in de opstellingen. Hij leek zich te kenmerken door ingetogenheid.
De gewonde heler. De pijn die we dragen zonder dat we er schuld aan hebben.
Zij zijn elkaar welgekend. Pluto en de centaur.
Samen leggen ze de vinger op de diepste pijn.
Maar het is niet de pijn alleen die ons beweegt in onze processen. Het is het verlangen naar verbinding, naar heelheid, naar wat verloren lijkt.
Het is Eros die deze beweging aandrijft. De Liefde als Inwijder en drijfveer achter het chironische lijden. Tot alles openbreekt naar transformatie. Telkens opnieuw.
Vergeet Eros als louter romantische god. Hij is een oerkracht van kosmische aantrekkingskracht en seksuele levensenergie. Met zijn pijlen doorboort hij de controle van het ego en dwingt hij de ziel tot overgave.
Ook al hebben we Eros niet opgesteld, wellicht was hij aanwezig in de kruidenoffers die we tijdens de opstellingen in het Vuur brachten.
De gaspeldoorn was op vraag van de spirits ruim aanwezig, als vurige kracht van levens- en seksuele energie.
We lijden het diepst op de plekken waar we het meest verlangen naar verbinding of heelheid.
Dit intense verlangen is Eros.
Het is de Liefde zelf die de wond voelbaar maakt, omdat de afwezigheid ervan pijn doet.
Hij brengt de Liefde naar de onderwereld van de pijn en dwingt ons te voelen, precies om ons te openen.
Genezing door de belichaming van pijn zonder verzet.
Overgave. Overgave als de hoogste vorm van Eros.
Eros als sleutel, daar waar Cheiron de poort is.
Liefde als stroom die de vorm doet smelten tot wijsheid.
De pijn die we dragen als de plek waar de Liefde de controle loslaat.
Zodat de ziel zich mag herinneren wie ze is.
Dankbaar zijn we voor hoe het Veld zich mag ontplooien in deze representaties, als een afspiegeling van de innerlijke structuur van elk van ons en van het grotere geheel.
Inge Verpoten en Jasmine Verspeet - Astro-opstellingen 2026
